Nachtwacht Barbara vertelt

HomeInfoNachtwacht Barbara vertelt

“Ik mis de gasten als ik langer dan een week weg ben.”

Barbara, nachtwacht bij Toevlucht: “Ongeveer 3 jaar geleden startten we met Toevlucht. Toen had ik er geen idee van dat er ongedocumenteerde vreemdelingen op straat zwierven. Ik ben in een nieuwe wereld terechtgekomen, alleen door te reageren op een oproepje op Facebook. En Toevlucht bestaat nog steeds. De noodzaak blijft bestaan.”

Handen en voeten

“Toevlucht is een sobere bed-bad-brood-opvang. Dat klinkt wat kil voor een bijzondere plaats. Ik kom er iedere week als nachtwacht. En dat doe ik graag. Eerlijk gezegd mis ik de gasten als ik langer dan een week wegblijf. Wat maakt Toevlucht bijzonder voor mij? De ontmoetingen met de gasten en de andere vrijwilligers. We communiceren soms met handen en voeten, Engels, Frans en Nederlands door elkaar. Dat zorgt voor veel plezier. De gasten zijn soms wat verlegen om Nederlandse woorden te gebruiken, dan help ik graag een beetje mee met de studie van de taal.”

Lakens uitdelen

“Het werk op zich is niet zwaar. Als nachtwacht ben ik aanwezig in de avond, dan doe ik lopende zaken zoals binnenlaten van de gasten, lakens uitdelen (letterlijk ;)), toiletartikelen verstrekken en zorgen dat ze brood kunnen eten. Ook het verwelkomen van nieuwe gasten hoort erbij. We hebben een lijst met namen en het is altijd duidelijk wie er kan komen. Iedere gast heeft een voucher. De term nachtwacht klinkt trouwens alsof je ronden loopt in de nacht. Dat is niet zo: gelukkig kunnen we slapen bij Toevlucht. Om 23 uur gaat de deur dicht en rond 7 uur staan we op. Het is goed te combineren met mijn baan als verpleegkundige.”

Onverwachte wending

“Laatst liep ik met een stapel lakens naar de nachtwachtenkamer om de bedden van mijn collega en mij op te maken. Toen kwam ik één van de jongste gasten tegen, hij is ongeveer 19 jaar. Laten we hem David noemen. Hij vroeg of ik zijn hulp kon gebruiken. Dat is natuurlijk fijn. We maakten samen de bedden op. Ondertussen stelde hij mij een vraag: hoe oud ben je? Ik ben gewend dat ik vaak veel jonger geschat word door deze groep mensen. Zij vinden het blijkbaar lastig inschatten. Ik zeg tegen David: 38 jaar, oud hè? Er zit bijna 20 jaar tussen ons, vanuit dat perspectief bekeken ben ik natuurlijk best oud. David zei direct: nee, niet oud, jij bent jong, ik dacht dat je 50 jaar was! Daar stond ik met een laken in mijn hand, mijn mond open. We hebben samen hier heel hard om gelachen. Het gesprek nam een wending, die ik absoluut niet verwachtte. En dat is heel normaal bij Toevlucht.”

Iedereen blij

“Het leukste vind ik om samen dingen te doen, soms is dat eten met elkaar. Het is feest als er enjera meegebracht wordt door de Eritrese mannen. Dat is hun traditionele eten, een soort zure pannenkoek met pittige saus. Dan wordt iedereen opgetrommeld en de maaltijd warm gemaakt. Met elkaar eten we van hetzelfde grote bord en is iedereen blij. Een spel spelen is ook altijd leuk, zoals Triominos. Voor uitleg heb je weinig woorden nodig, dus iedereen kan aanhaken.

Genieten

“Ik leer veel bij Toevlucht. Ik heb geleerd om present te zijn, om open te staan voor onverwachte dingen. Ik vond het lastig om op een stoel te zitten en niet iets concreets te doen. In het begin nam ik daarom altijd een boek mee. Nu doe ik dat niet meer. Als ik zit te lezen, sta ik niet open voor een onverwacht gesprekje. Het grappige is, dat ik bijna nooit op stoel zit te niksen. Er is altijd wel iemand, die even een praatje wil maken. Daar geniet ik van. Soms gaat het om Nederlandse woordjes leren, soms gaat het over de dag, of over politiek. Soms hebben we ook een gesprek van hart tot hart, dan deelt iemand iets van zijn pijn. Of deelt iemand een levensles. Dat zijn voor mij hele bijzondere momenten. Dan staan we in verbinding, als mensen. Dan maakt het niet meer uit welke achtergrond of positie je in de maatschappij hebt. Dan is het enige belangrijke open staan voor elkaar en luisteren.”

“Voor mij is het echt een voorrecht om een stukje op te lopen met deze gasten. Ik kan hun problemen niet oplossen, ik kan wel een zus zijn voor ze. En dat ben ik graag.”

Wil je net als Barbara meehelpen? We zijn dringend op zoek naar vrijwilligers! Lees hier meer.